Hoe ik opgroeide
Ik ben in 1973 geboren op het Groningse platteland. Ik had toen nog geen idee dat ik een deel van mijzelf onderdrukte. Ik was gewoon een kind wat opgroeide en haar best deed om erbij te horen.
Dit resulteerde erin dat ik aan de ene kant prima mee kon komen op school en ook thuis deed wat nodig was. Aan de andere kant was ik een meisje wat zich vaak onzeker, angstig en alleen voelde. In deze tweestrijd zat een lastig stuk. Ik was dus nooit helemaal mijzelf. Een bijzondere combinatie van wilskracht en onzekerheid, die ik ook nu nog wel in mijzelf herken. Aan de ene kant wil ik heel graag en aan de andere kant druk ik mijzelf weer terug in de hoek.
Zo’n tweestrijd uit zich ook fysiek. Als kind had ik vaak buikpijn en later veranderde dit in hoofdpijn. Tijdens mijn jeugd had ik elke maandag hoofdpijn. Dit werd steeds frequenter en rond mijn 25e had ik dagelijks hoofdpijn.
Aan de buitenkant ging het mij best goed af. Ik werd fysiotherapeut en bij gebrek aan werk ging ik zelfs in Duitsland werken. Dat de hoofdpijn daar alleen maar toenam was niet gek. Mijn binnenkant bleef angstig en onzeker.
Tot het moment dat ik durfde te gaan voelen heb ik altijd het idee gehad er niet bij te horen, niet goed genoeg te zijn, onzeker, onveilig en angstig. Nu weet ik dat je mentale en fysiekte klachten ontwikkelt als je je niet bewust bent van wat je voelt.
Door de jaren heen volgde ik verschillende therapieen waaronder de triggerpointtherapie. Dit was een begin van het leren luisteren naar mijn lichaam. Nog steeds ben ik dankbaar voor alle hulp die ik toen heb gekregen.
Met mijn wilskracht en een steunende man naast mij startte ik in 2007 mijn eigen praktijk. De praktijk voor schouder-, nek- en hoofdpijnklachten. Ik bleef echter ook dat kleine onzekere meisje die niet durfde te voelen. Deze mix zorgde ervoor dat ik een enorme honger kreeg naar kennis. De lijst met opleidingen die ik heb gevolgd is dan ook groot.
In 2015 kwam de Functionele Osteopathie op mijn pad. Deze opleiding was voor mij een verademing. De docent Hans deed iets wat ik niet gewend was. Hij liet mij voelen. Tijdens de best wel technische opleiding liet hij mij zien dat ik dat niet nodig had. “Je weet waar jij je handen neer moet leggen, doe dat dan ook”. Met hem aan mijn zijde durfde ik voor het eerst het denken los te laten.
Zie verder bij: mijn proces van voel eens
